insanın şaşırmasının sonu yok. bu lafı her ettiğimde yine bir umut derim ki bu sondur belki. ama son değil işte. bir taraftan da hala şaşırabiliyor oluşuma sevinmeliyim diye düşünüyorum. konuya burdan girmek niye dersiniz kimseyi ilgilendirdiği yok vallahi.
esprisini çözemediğim insanların peşinden giderim. bu sefer çözemeyeceğim diye sevinirken beni ters köşeye fırlatan kişi gözlerimi fal taşı gibi açtı. buruğum biraz. ama kendime güvenli. üstelik taşlarımı yerinden oynatmış olsa bile. ve fakat üzülmüyorum. ne diyor şair;
bırak soğusun parçaların
tekrar bitiştiğinde
başka bir şey olacaksın
onun yüzü suyu hürmetine pür sükut duruyorum..
8 Haziran 2010 Salı
seher vakti
yaza girmeden sonbahar geldi. haziran ilk günlerinde sonbahar hüznünü yaşamak benim için keyif verici. ah evet hüzünden keyif alan kronik depresyon taciriyim:) şimdik isterim ki şu şarkıya benimle eşlik ediniz..
http://fizy.com/s/1aigs9#s/1agti8
http://fizy.com/s/1aigs9#s/1agti8
Ah siyah saçların düşmüş alnına
Kaybolasım gelir içimde
Dönmek ne mümkün düştüm sevdana
Ah yanasım gelir ateşte
Belkide yoktur sonumuz
Hasretle bitecek yolumuz
Aman efendim canım efendim konuş biraz
Aman efendim canım efendim sarıl biraz sev biraz
Akşam çöküyor dağların üstüne
Çaresizliğim ise yüreğime
Bırak seveyim seni sadece bir gece
Seher vakti geçsin gizlice sessizce
Aman efendim canım efendim konuş biraz
Aman efendim canım efendim sarıl biraz sev biraz
Birsen Tezer
rüzgar
tamamlandığını sandığım sözlerim yarım kalıyor,
rüzgar besliyor beni kuytusunun sütüyle.
ömrünü çok gören bir kelebek havalanıyor aklımdan
ve kaybediyorum gerisini sözlerin,
rüzgar anımsayacaklarımı uğultusuna katıyor.
ırmak desem, şölen desem... kanayan uçlarıma
sürdüğün ecza, onlarla iyileştiydim bir zaman.
şimdi rüzgar besliyor beni,
çocukluğumu kanatlarında saklıyor o.
bir zaman ırmaklarda yıkandığım gözlerim
beni bu hayat için kandırıyor... anımsıyor
ve kaybediyorum gerisini...
rüzgar sana karıştım
seninle değiştim kendimi
üstüme sardığın bu uğultulu örtü
gizlemiyor yine de
bir zaman derinime işleyen vahşeti.
en sevdiğim şair ile başlamak istedim..
rüzgar besliyor beni kuytusunun sütüyle.
ömrünü çok gören bir kelebek havalanıyor aklımdan
ve kaybediyorum gerisini sözlerin,
rüzgar anımsayacaklarımı uğultusuna katıyor.
ırmak desem, şölen desem... kanayan uçlarıma
sürdüğün ecza, onlarla iyileştiydim bir zaman.
şimdi rüzgar besliyor beni,
çocukluğumu kanatlarında saklıyor o.
bir zaman ırmaklarda yıkandığım gözlerim
beni bu hayat için kandırıyor... anımsıyor
ve kaybediyorum gerisini...
rüzgar sana karıştım
seninle değiştim kendimi
üstüme sardığın bu uğultulu örtü
gizlemiyor yine de
bir zaman derinime işleyen vahşeti.
en sevdiğim şair ile başlamak istedim..
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)