rüzgar

tamamlandığını sandığım sözlerim yarım kalıyor,
rüzgar besliyor beni kuytusunun sütüyle.
ömrünü çok gören bir kelebek havalanıyor aklımdan
ve kaybediyorum gerisini sözlerin,

rüzgar anımsayacaklarımı uğultusuna katıyor.

ırmak desem, şölen desem... kanayan uçlarıma
sürdüğün ecza, onlarla iyileştiydim bir zaman.
şimdi rüzgar besliyor beni,
çocukluğumu kanatlarında saklıyor o.
bir zaman ırmaklarda yıkandığım gözlerim
beni bu hayat için kandırıyor... anımsıyor
ve kaybediyorum gerisini...

rüzgar sana karıştım
seninle değiştim kendimi
üstüme sardığın bu uğultulu örtü
gizlemiyor yine de
bir zaman derinime işleyen vahşeti.


en sevdiğim şair ile başlamak istedim..