insanın şaşırmasının sonu yok. bu lafı her ettiğimde yine bir umut derim ki bu sondur belki. ama son değil işte. bir taraftan da hala şaşırabiliyor oluşuma sevinmeliyim diye düşünüyorum. konuya burdan girmek niye dersiniz kimseyi ilgilendirdiği yok vallahi.

esprisini çözemediğim insanların peşinden giderim. bu sefer çözemeyeceğim diye sevinirken beni ters köşeye fırlatan kişi gözlerimi fal taşı gibi açtı. buruğum biraz. ama kendime güvenli. üstelik taşlarımı yerinden oynatmış olsa bile. ve fakat üzülmüyorum. ne diyor şair;

bırak soğusun parçaların
tekrar bitiştiğinde
başka bir şey olacaksın

onun yüzü suyu hürmetine pür sükut duruyorum..